مشكل آدمايي نظير بنده اين است كه اگر در يك جمعي حرفي زده بشه..... و يا حتي اگه در جمع هم نباشه.... سعي مي كنيم حرف را به خودمان بگيريم......

اگه ايرادي بگيرند و مطلبي را تذكر دهند اول به خودمون ميگيم: هي فلاني شايد منظورش تو بودي..... اگرم ايرادي را شخصا از ما بگيره كاملا ميريم بهش فكر مي كنيم..... فكر مي كنيم كه مبادا راست گفته باشه.... نكنه ايرادي باشه و ما ازش غافليم.....

حكايت اين روزهاي من اين است برادر..... اميد است از آتش عذاب رهايي يابم..... فقط اميد است البته