اين روزها و شبها غالب مردم غرق در يك شادي بي هدف هستند.... كه نه امام زماني در آن پيداست و نه هدفي ملي.... بلكه بيشتر به يك سرگرداني و تخليه انرژي مي ماند كه تنها بر شهوات آنها استوار است و سر آخر شهوت شان را تقويت مي كند... و نه تخليه......

اين روزها مردم شادند ولي صداقتي در شاديشان نيست.... نه از اين جهت كه مشكل دارند و نمي توانند شاد باشند... بلكه بيشتر به اين جهت كه اگر معنويت مسبب و محرك شادي نباشد شادي واقعي شكل نمي گيرد..... بيشتر مي توان الكي خوشي آن را ناميد......