يه دوس دختر خيالي دارم به نام سحر.......

ديشب بواسطه ي سحر كلي مامانو خندوندم*......

هر وقت تنها باشم.....يا تنها برم بيرون..... يا تنها كاري بكنم..... اگه آقا مهدي يا كسي ازم بپرسه باكي بودي/با كي ميري/كي دنبالته و قس علي هذا..... ميگم با سحر..... و خودش ميفهمه اين سحر يعني تنهايي  :)

_________________________

*من: بايد برم عيادت مريض

مامان: عيادت كي؟

من: عيادت سحر

مامان: (درحاليكه لبخندي از ابهام و شادي به لب مي نشاند) سحر ديگه كيه؟

من: عروسته ديگه..... دوس دختر من

مامان: باشه..... تو حالا هميني كه زاييدي بزرگ كن......  :)