بسياري از اوقات دوست دارم يه نفر كنارم باشه ..... هم قد و قواره خودم..... كه بشينم تفكرات و نتيجه ي تفكراتمو براش بگم..... و اونم با حوصله گوش بده..... گاهي حتي ايراد بگيره..... گاهي تكميلش كنه...... گاهي تحسينم كنه.....

بعضيا ميگن واسه خودم بگم...... اما اينجوري شيزوفرني مي گيرم و احساس ديوانگي بهم دست ميده.....

بعضيا ميگن با خدا زمزمه كن..... اينم نميشه.... خدا عالم كله.... بهتر و بي نقص تر از همه، اينا رو مي دونه....

من دارم صحبت از حضور يك انسان مي كنم..... يكي اينو بفهمه....

پي نوشت: افرادي كه در حال حاضر تو زندگيم هستن فاقد اين ويژگيا مي باشند.... :)